ตลอดเวลาในชีวิตของเรา
หลายคนผ่านประสบการณ์ในชีวิตมามากมาย
ผ่านร้อน..ผ่านหนาว..
หลายครั้ง
ที่เราพยายามที่จะเรียนรู้โลกภายนอก
ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่เราหลงลืมที่จะเรียนรู้..
โลกภายในจิตใจของตนเอง..
ทำไม ??
เมื่อเวลาที่เราเจอปัญหาต่าง ๆ ในชีวิต
เรามักมองข้ามตนเอง
ไปให้ความสนใจต่อสิ่งภายนอกมากเกินไป
เมื่อเกิดความทุกข์ในจิตใจ
เราจึงเรียนรู้ปัญหาเหล่านั้นไม่เท่าทัน
นั่นเป็นเพราะว่า..
เราให้ความสนใจโลกภายนอกมากเกินไป
จึงลืมที่จะให้เวลาตนเอง
ได้ศึกษาโลกภายใน คือ จิตใจของเราเอง
โลกภายนอกอาจดูกว้างใหญ่
ยิ่งศึกษาเท่าไร..
อาจดูว่า..เราได้พยายามเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากขึ้น
หากเปรียบกับโลกภายใน
ที่อาจดูว่า..คับแคบ..
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
ยิ่งศึกษามากเท่าไร..ทำให้เราค้นพบว่า..
โลกภายนอกดูกว้างใหญ่..
แต่ก็ยังคับแคบกว่าโลกภายใน คือ จิตใจของเรา
เพราะสภาพของจิตใจ
ความสุข..ความทุกข์
อารมณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ
ไม่มีที่สิ้นสุด..ไม่มีประมาณ
ความรู้สึกนึกคิดต่าง ๆ ล้วนเป็นนามธรรม
เป็นสภาวธรรมที่เรียนรู้ไม่มีวันจบ
แต่ถึงอย่างไร
โลกจะกว้างใหญ่เพียงใด
ขอเพียงเราหาโอกาสได้เรียนรู้
โลกภายใน คือ จิตใจของเราบ้าง
แล้วเราจะได้ชื่อว่า..
เรียนรู้โลกทั้งสองอย่างเข้าใจ
สุขหรือทุกข์
อยู่ที่ใจของเราจะคิด
คิดให้เป็นสุข..มันก็สุข
คิดให้เป็นทุกข์..มันก็ทุกข์
ทุกข์-สุข จึงขึ้นอยู่ที่ความคิดของเรา
บทความ..โดย..ชายน้อย
ชมรมธรรมะผูกใจ สายใยผูกพันธ์ : รู้รักสามัคคี มีไมตรีต่อกัน สร้างความผูกพันธ์ จากใจพวกเรา
จิตของคนเรานี้ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดๆ หาที่เปรียบไม่ได้เลย แม่แต่สิ่งที่เราไม่เคยเห็นและไม่มีในโลก แต่จิตของเรายังสามารถจินตนาการจนเกิดภาพตามที่เราคิด แต่บางคนก็ไม่สามารถควบคุมจิตให้เป็นไปตามความคิดของเรา เพราะคนๆนั้นยังไม่มีจิตที่เข้มแข็งพอ เราควรฝึกบริหารจิตทุกวัน นั่งสมาธิคือการฝึกจิตให้เข้มแข็งพอ และสามารถสั่งให้จิตเป็นไปตามที่เราคิด
ตอบลบน.ส.ธนาภรณ์ ชูจิตต์ประชิต ม.6/3 เลขที่ 29
โลกใบนี้มีปัญหามากมาย...
ตอบลบถ้าเราทำใจให้เป็นสุขเราก็จะเป็นสุข
แต่ถ้าเราทำใจให้เป็นทุกข์มันก็จะทุกข์
แต่ว่าไม่ว่าจะทุกช์หรือสุขมันก็อยู่ที่ใจของเรานั่งเอง
น.ส.กฤษณา กัณฑษา ม.6/1 เลขที่18